Kultura kolei (Sulinger Kreuz)

Opis

Eisenbahnkultur.de to niemiecki serwis historyczny o Sulinger Kreuz – węźle kolejowym pod Sulingen w Dolnej Saksonii. Tu przecinały się dwie linie: Bünde–Bassum (linia 219, później Bremen–Bielefeld) oraz Nienburg–Diepholz (linia 219a). Serwis opisuje też linię 219b z Nienburga do Rahden.

Autor, który w Impressum podaje się jako autor, fotograf i redaktor, prowadzi serwis jako projekt niekomercyjny. Nie ma w nim reklam i nie zbiera danych poza zwykłymi logami serwera. Najnowsze treści pochodzą z 2016 r.: daty w tekstach i podpisy zdjęć sięgają lat 2007–2016, a wiele tekstów mówi o stanie „w 2016”. Nowszych aktualizacji nie znaleziono.

Materiał to historia i stan zamkniętych odcinków, a nie przewodnik po bieżącym ruchu. Z tego powodu wpis jest oznaczony jako zamknięty zbiór.

Zawartość

Strecke 219 (Bünde–Rahden–Sulingen–Bassum)

Główna podstrona o linii: otwarcia odcinków (1899, 1900, 1901), zwrot linii w rozkładach (Kursbuchstrecke 219, później 105 i 386), znaczenie wojskowe w czasie zimnej wojny, koniec przewozów osobowych w 1994 r. i zamknięcie odcinków w 1997 r. Są też dane techniczne (status nebenbahn, jednotorowa, bez trakcji elektrycznej, długość Bünde–Bassum 86,8 km) oraz informacja o inicjatywach na rzecz reaktywacji i o decyzjach władz landu. Na dole strony jest zdjęcie Fahrplanu z zimy 1963/64.

Strecke 219a (Nienburg–Sulingen–Diepholz)

Historia linii wschód–zachód: otwarcie w 1923 r. wg serwisu (pozostałe źródła wskazują 1921 – zob. ocena R5), transport rolny i produktów naftowych po 1950 r., gałąź do składu amunicji w Rehden, zamknięcie części odcinka wschodniego w 1992–1997 r. Zachodni odcinek do Sulingen i Barenburga jest nadal używany przez pociągi towarowe. Strona kończy się danymi technicznymi.

Strecke 219b (Nienburg–Uchte–Rahden)

Linia niezwiązana z samym węzłem, ale łącząca go z Nienburgiem. Opisano przewozy osobowe do 1968 r., zamknięcie między Steyerbergiem a Uchte w 1970 r. i rolę zakładów Eibia w Liebenau.

Dworce (Bahnhöfe 219, Bf Sulingen, Bf Barenburg, Bf Rahden, Bf Liebenau)

Podstrony dworców z opisem budynków, rozkładu torów i funkcji. Bf Sulingen opisuje, jak budynek z lat 50. został zastąpiony zabudową mieszkalną. Bf Barenburg pokazuje dworzec, który dziś obsługuje tylko ruch towarowy. Bf Rahden omawia zakład parowozowni i pociągi Eurobahn. Bahnhöfe 219 to galeria krótkich opisów dworców już nieczynnych, np. Ströhen, Varrel, Neuenkirchen i Apelstedt.

Sonstiges (Impressionen, Weitere Impressionen)

Galerie zdjęć z podpisami, najczęściej z lat 2005–2016, z miejscami na trasie: most nad Wezerą pod Marklohe, wjazdy do Sulingen czy odcinki torów zarastające po zamknięciu.

Impressum

Informacje o autorze, prawach autorskich, wyłączeniu odpowiedzialności, braku plików cookie i o tym, że serwis działa na serwerze dostawcy 1&1. Podany jest też kontakt e-mail.

Ocena redakcji

Serwis mocno wyróżnia się głębią opisu jednego węzła i jego linii. Teksty są długie, konkretne i sięgają do źródeł poza kolejnictwem (np. wątki wojskowe i polityczne). Autor fotografował część miejsc sam i to się czuje w galeriach.

Najsłabiej wypada datowanie. Strona nie podaje, kiedy była ostatnio zmieniana, a na podstronach pojawiają się rozbieżności (dzień zakończenia ruchu osobowego w 1994 r., rok otwarcia linii 219a). Te rozbieżności są w samym serwisie, dlatego przy R5 jeden fakt oznaczono jako błędny.

Nawigacja jest prosta i nie wymaga logowania, ale nie ma wyszukiwarki. Przy większej liczbie podstron ułatwiłaby ona korzystanie.

Jak korzystać

• Zacznij od Strecke 219, bo tam jest opis całego węzła, a dopiero potem przejdź do 219a i 219b.
• Do każdego dworca jest osobna podstrona. Wygodnie jest przeglądać je po kolei w menu.
• Dane techniczne linii (daty, statusy, długości) są na końcu podstrony Strecke 219 i 219a. Warto je zestawić z innymi źródłami, bo serwis sam podaje sprzeczne daty.
• Serwis jest tylko po niemiecku. Nazwy stacji i linii są w oryginale, więc przy korzystaniu z map i rozkładów warto mieć słownik lub mapę Deutsche Bahn.
• Zdjęcia mają krótki opis z miejscem i zwykle rokiem, ale nie ma ich zbiorczego katalogu.

Dla kogo

• Dla miłośników historii kolei w Niemczech, zwłaszcza w Dolnej Saksonii, i dla tych, którzy badają linie zamknięte po 1990 r.
• Dla fanów zdjęć dworców i torowisk przed zarośnięciem.
• Mniej przydatny dla osób szukających bieżących rozkładów, informacji o połączeniach czy aktualnych zmian w ruchu.

Historia

• 1899 – otwarcie odcinka Bünde–Rahden (1.10.1899 wg serwisu i Wikipedii).
• 1900–1901 – przedłużenie linii do Sulingen i Bassum (serwis podaje 1.08.1901 dla odcinka Sulingen–Bassum).
• 1921 – otwarcie odcinków linii Nienburg–Diepholz (wg Wikipedii, w tym Sulingen–Siedenburg 1.08.1921).
• 1923 – data otwarcia linii 219a podana na podstronie serwisu (rozbieżna z 1921).
• 1968–1970 – koniec przewozów osobowych na 219b (1968) i zamknięcie części odcinka Steyerberg–Uchte (1970).
• 1994 – koniec przewozów osobowych między Rahden a Bassum (serwis: 29.05.1994, a na podstronie Bf Sulingen: 27.05.1994).
• 1997 – zamknięcie Rahden–Barenburg i Sulingen–Bassum (serwis i pismo podają 30.12.1997).
• 2000 – przewozy osobowe Bielefeld–Rahden przejęte przez Eurobahn.
• 2016 – najnowsze daty w tekstach i zdjęciach (np. zdjęcia z maja 2016); od tej pory brak aktualizacji.

Cykl wybrano jako zamknięty, bo serwis opisuje zamknięte opracowanie o historycznym węźle, a nie bieżący ruch. Nowych treści nie widać od 2016 r.

Źródła wpisu

• Strona główna i wszystkie podstrony menu: Startseite, Strecke 219, Strecke 219a, Strecke 219b, Bahnhöfe 219, Bf Sulingen, Bf Barenburg, Bf Rahden, Bf Liebenau, Sonstiges, Impressionen, Weitere Impressionen, Impressum – pobrane 23.10.2026.
• Miniatura strony głównej zrobiona 23.10.2026 (miniatury/eisenbahnkultur-de.webp).
• Wyszukiwania U1 (3 zapytania) z 23.10.2026.
• Sprawdzenie R5 w niezależnych źródłach z 23.10.2026: Wikipedia (de/en) – hasła o dworcu Rahden, linii Bassum–Herford i Eurobahn; archiwalna Wikipedia (de) o linii Nienburg–Diepholz; pismo dotyczące stillegung (30.12.1997); odpowiedź landtagu NRW (koniec przewozów osobowych 1994).