Tasmańskie Muzeum Transportu
| Rzetelność | 4/5 |
|---|---|
| Zakres | 3/5 |
| Unikalność | 3/5 |
| Jakość formy | 5/5 |
Dane
| Adres | https://tasmaniantransportmuseum.com.au/ |
|---|---|
| Forma | serwis internetowy |
| Kraj | Australia |
| Języki | EN |
| Twórca | Tasmanian Transport Museum Society |
| Rodzaj treści | zasób poświęcony jednemu podmiotowi lub obiektowi, zdjęcia, rozkłady jazdy i wyszukiwarki połączeń |
| Status | aktywny |
| Ostatnia publikacja | 2026-10-11 |
| Wpis sprawdzony | 2026-10-24 |
| Archiwum | archive.org |
Opis
Tasmanian Transport Museum (Tasmańskie Muzeum Transportu) znajduje się w Glenorchy, na przedmieściach Hobart. Prowadzi je stowarzyszenie Tasmanian Transport Museum Society, założone w 1962 r. Zbiory obejmują tabor kolejowy, autobusy, tramwaje i trolejbusy, a także wystawy o technice parowej i makietę kolejową.
Strona jest wizytówką muzeum: opisuje wystawy, godziny otwarcia, bilety, przejazdy pociągami parowymi i spalinowymi oraz autobusami zabytkowymi, wynajem obiektu i wolontariat. Ma też galerię zdjęć i podstrony z historią taboru. Nie jest to baza danych ani archiwum, lecz opisy ekspozycji i informacje praktyczne.
Zawartość
Wystawy taboru szynowego
Lokomotywy, wagony pasażerskie, zespoły trakcyjne (railcary), wagony towarowe i pojazdy torowe. Każdy pojazd ma podstronę z opisem historii i danymi technicznymi, np. lokomotywa C22 (zbudowana 1902 r., przez 1967 r. w kolekcji muzeum, w ruchu na linii demonstracyjnej do 1999 r. i ponownie po 2009 r.).
Transport historyczny
Podstrona z historią taboru według firm: Emu Bay Railway (lokomotywy i zespoły spalinowe), TGR (lokomotywy spalinowe i zespoły trakcyjne), AN/ATN Tasrail, Pacific National (klasa MKA). W kilku miejscach odsyła do railtasmania.com.
Wystawy drogowe i tramwaje
Autobusy, ciężarówki i tramwaje z opisem pojazdu.
Przejazdy i wizyty
Pociągi parowe i spalinowe kursują między muzeum a Berriedale (ok. 6 km w obie strony, 25–30 min). Autobusy zabytkowe jeżdżą po okolicy Glenorchy. Podstrony opisują dzierżawę pasa linii między Glenorchy a Chigwell.
Galeria i wydarzenia
Galeria zdjęć oraz newsy i wydarzenia (np. pociąg bożonarodzeniowy 2026, który był wyprzedany).
Ocena redakcji
Najwyżej oceniono opisy taboru: podają konkretne parametry i historię maszyn. Wszystkie pięć sprawdzonych faktów R5 zgadza się z niezależnymi źródłami. Dwa z nich sprawdzono na pełnych stronach (karta C22 i Wikipedia), a dwa pozostałe na wynikach wyszukiwania.
Słabsze są: brak wyszukiwarki, rzadkie newsy i źródła przy części treści. Z1 nie dotyczy, bo to strona jednego muzeum. Liczba 62 stron z treścią pochodzi z mapy strony i nie obejmuje artykułów z kategorii.
Jak korzystać
- Godziny otwarcia podane na stronie: w niedziele od 10:30 do 15:00. Przejazdy kursują według osobnego rozkładu, który trzeba sprawdzić przed wizytą.
- Bilety wstępu (stan z dnia sprawdzenia): dorośli 12 AUD, dzieci 3–16 lat 6 AUD. Bilet łączony z przejazdem parowym Glenorchy–Berriedale: dorośli 18 AUD. Ceny mogą się zmienić.
- Strona jest wyłącznie po angielsku. Polski odbiorca znajdzie najwięcej w dziale tabor (nazwy klas i serii) i w podstronach historii.
- Przy zainteresowaniu taborem zrób notatkę o numerach klas i seriach, bo na stronie nie ma wyszukiwarki.
Dla kogo
- Dla miłośników taboru tasmańskiego i wąskotorowego, a także osób planujących wizytę w Hobart.
- Mniej przydatne dla kogoś szukającego rozkładów kolei w Australii lub informacji technicznych o współczesnym ruchu.
Historia
- 1960 – Czterej entuzjaści z Hobart namawiają Metropolitan Transport Trust do przekazania tramwaju na ochronę (wg strony muzeum).
- 1962 – Formalne założenie Tasmanian Transport Museum Society.
- 1965 – Stowarzyszenie kupuje pierwszą lokomotywę.
- 1967 – Muzeum kupuje lokomotywę C22.
- 1983 – 3 grudnia oficjalne otwarcie muzeum dla publiczności (data „Established” w Wikipedii).
- 1999 – C22 wycofana z ruchu na czas naprawy kotła, wraca do ruchu w 2010 r.
- Luty 2025 – C22 przewieziona drogą do Don River Railway z okazji 50-lecia tamtejszej kolei. Strona muzeum podaje też, że planowano wycofanie C22 w kwietniu 2025 r. na remont. Aktualnego stanu nie ustalono.
- Wrzesień 2026 – Na stronie zapowiedź przedłużenia dzierżawy pasa linii z Mentmore St w Chigwell do Granton. Data artykułu to 23/09/2025, więc termin wymaga ręcznej weryfikacji.
Data pierwszej publikacji strony nie została ustalona (pierwsza_publikacja: null). Cykl nieregularny wybrano, bo newsy pojawiają się rzadko, a strona zmienia się głównie przy sezonie przejazdów.
Źródła wpisu
- Strona główna, About Us, Our History, Visit, Where We Operate, Fares, Experiences & Timetables, News & Events, Rail Exhibits, Locomotives, Transport History, Emu Bay Railway – przejrzane 24.10.2026.
- Mapa strony (page-sitemap.xml, post-sitemap.xml) i wynik narzędzia mapa_strony.py – 24.10.2026.
- preservedbritishsteamlocomotives.com – karta lokomotywy Beyer Peacock 4414, przejrzana 24.10.2026.
- en.wikipedia.org/wiki/Tasmanian_Transport_Museum – przejrzana 24.10.2026.
- Wyniki wyszukiwania dla U1 i R5 (Wikipedia Tasmanian_Government_Railways_C_class, Don River Railway, Launceston Tramway Museum), 24.10.2026.
Mocne i słabe strony
Mocne strony
- Opisy taboru zawierają konkretne dane techniczne i historię konkretnych maszyn, które da się sprawdzić w niezależnych źródłach.
- Muzeum ma wyraźny układ działów (tabor szynowy, drogowy, tramwaje i wystawy inne).
- Informacje praktyczne (godziny, bilety, trasy przejazdów) są na jednej stronie i aktualne na dzień sprawdzenia.
Słabe strony
- Brak wyszukiwarki i brak wersji polskiej dla odbiorcy spoza Australii.
- Newsy są rzadkie, a wiele stron nie ma dat, więc nie widać, co jest aktualne.
- Źródła historii taboru są podane tylko częściowo.
